Αυτοί που πραγματικά αγαπούν τους λαθρομετανάστες

τους κτίζουν σπίτια, σχολεία και νοσοκομεία στον τόπο τους. Και δεν καίνε τις πόλεις της Ευρώπης στο όνομά τους:

Ο απολογισμός του έργου της Ιεραποστολής μιλά από μόνος του: πάνω από 50 γεωτρήσεις και πηγάδια σε 14 χωριά, τρεις κλινικές, ένα νηπιαγωγείο κι ένα ορφανοτροφείο- ενώ κτίζονται άλλα δύο- τρία δημοτικά σχολεία κι ένα γυμνάσιο, οικίες για πολυτέκνους, είναι μερικά μόνο από τα θεάρεστα έργα. Οικοδομήθηκαν και 14 ιεροί ναοί, από προσφορές πιστών, καθώς αυξήθηκαν οι ανάγκες για εκκλησιασμό.

Από τους 300 ορθοδόξους που βρήκε πριν από 5 χρόνια ο κ. Δημήτριος, το ποίμνιό του μετρά σήμερα χιλιάδες ιθαγενείς ορθοδόξους σ’ όλη την Τανζανία. Καθημερινά οργανώνονται συσσίτια, ενώ εξασφαλίζονται γάλα και βιταμινούχα μπισκότα για εκατοντάδες παιδιά.

Ο Μητροπολίτης και ορθόδοξοι ιεραπόστολοι επισκέπτονται το “Ocean Cancer Hospital”, το μοναδικό αντικαρκινικό (…μόνο κατ΄ όνομα) νοσοκομείο στη χώρα και καλύπτουν δαπάνες για χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες και φάρμακα.

Φυσικά, η βοήθεια παρέχεται σ’ όλους, ανεξαρτήτου θρησκεύματος, φυλής και εθνικότητας.

Σ’ αυτά να προσθέσουμε κι ένα πρόγραμμα σε σχολείο με 400 παιδιά, εκ των οποίων τα 70 είναι φορείς του AIDS, αλλά και την κυκλοφορία ενός φυλλαδίου, στα σουαχίλι, με πληροφορίες για προληπτική ιατρική και κανόνες υγιεινής.

...

“Στην Τανζανία, τα παιδιά δεν έχουν απλώς την ανάγκη μας, πεθαίνουν γι΄ αυτή”, υπογράμμισε ο καταγόμενος από το Σοχό Θεσσαλονίκης, Μητροπολίτης Τανζανίας, ο οποίος μετέφερε της ευλογίες του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρου Β’.

“Κάθε ευρώ είναι πολύτιμο”, τόνισε, επισημαίνοντας ότι μόλις 3 ευρώ στοιχίζει ένα εμβόλιο της ανεμοβλογιάς, 10 ευρώ ο ορός για την ελονοσία, 50 ευρώ η φαρμακευτική κάλυψη μιας οικογένειας, 100 ευρώ μια χημειοθεραπεία, 500 ευρώ η κατασκευή μιας κατοικίας για πολυτέκνους, ενώ 1.500 ευρώ είναι αρκετά για τη διάνοιξη ενός πηγαδιού, που μπορεί να αποβεί σωτήριο για 3.000 κατοίκους απομακρυσμένων περιοχών.

Μόνο έτσι πραγματικά και τους βοηθάς και δεν τους εξανδραποδίζεις...

H υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας

της χώρας είναι στην ουσία υποβάθμιση της πολιτικής ικανότητας της χώρας. Αλλά με Γιωργάκη και Αντωνάκη, κολλητούς εκ κολεγίων, τι θα περιμένατε; Διορισμούς αξιοκρατικούς με βάση το βιογραφικό όπως ο Πάσχος;

Περισσότερο ΠΑΣΟΚ η «συνταγή» για την επιλογή των 13 περιφερειαρχών
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΠΑΣΟΚ «έβγαλε» η επεξεργασία των βιογραφικών για τους 13 γενικούς γραμματείς (περιφερειάρχες) της χώρας. Στο σύνολό τους οι νέοι περιφερειάρχες έχουν δραστηριοποιηθεί στο ΠΑΣΟΚ, ενώ οι περισσότεροι έχουν διατελέσει βουλευτές, έχουν διεκδικήσει βουλευτική έδρα ή έχουν θητεύσει ως μέλη στις κομματικές οργανώσεις του Κινήματος. Οι περιφέρειες θα έχουν έντονο άρωμα γυναίκας, αφού- κατόπιν επιθυμίας του Πρωθυπουργού- οι 7 στους 13 γραμματείς είναι γυναίκες.

Η τέχνη της αυτοεξαπάτησης και πως να την αποκτήσετε. Να ένας καλός τίτλος για τον Πάσχο...

Ρεκόρ διδασκαλίας

Να δώσω συγχαρητήρια στην ΔΟΕ Θεσσαλονίκης γιατί κατόρθωσε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ ημερών κλειστών σχολείων από την έναρξη τη σχολικής χρονιάς. Το ποσοστό των ανοιχτών ημερών φτάνει πλέον το καταπληκτικό 20% των εργάσιμων ημερών.

Βέβαια η ΔΟΕ Θεσσαλονίκης δεν αφήνει τίποτε στην τύχη του, αφού θέλει απερίσπαστη προσοχή κι άοκνη προσπάθεια για να καταρρίψει κανείς τέτοια ρεκόρ.

Σήμερα λοιπόν διεξάγονται οι συνδικαλιστικές της εκλογές, αφήνοντας κλειστά για μια ακόμη ημέρα τα δημόσια δημοτικά σχολεία.

Εύγε σας άξια παλικάρια. Είναι δεδομένο ότι θέλετε λίγο ακόμη να καταρρίψετε το περσινό ρεκόρ μη εργασίας και να βαδίσετε σε ακόμη πιο πράσινα λιβάδια αεργίας. Ένας καλός χιονιάς θα έσωζε την παρτίδα. Φυσικά μετά το Δεκέμβρη της Επανάστασης και της Διαμαρτυρίας...

Το ποθητό της αενάου οκνηρίας και συνεχώς αυξανομένης μισθοδοσίας είναι πλέον πολύ κοντά. Είναι πλέον κατορθωτό το υπέρτατο αυτό κοινωνικό αγαθό.

Μπράβο και στους συνδικαλιστές που επέδειξαν τέτοια αυταπάρνηση και τέτοιο ζήλο για να κρατήσουν τόσες μέρες κλειστά τα σχολεία. Η τσέπη μας είναι μαζί σας. Ξέρουμε ότι δημιουργείτε τον ιδεατό εργαζόμενο του 21ου αιώνα.

Το ζύγι

Ποιος είναι αυτός που με ζύγι
της ζωές των άλλων κοστολογεί;
Ποιος είναι αυτός που γνωρίζει
κι άλλους βρίζει κι άλλους δοξολογεί;

Πως μπορεί κάποιος να ξέρει
πόσο αξίζει μια ακόμη ζωή
και τις στοιβιάζει κατά πως συμφέρει
τη μια πάνω στην άλλη χωρίς αρετή;

Δεν γνωρίζει ότι ο καθένας
νέος ή γέρος έχει τη δική του αξία;
Πως γίνεται για τον έναν
να στήνουν όλοι ιδεολογία;

Και για τους άλλους το κεφάλι
με βιάση κι αηδία να γυρνούν μακρυά;
Δεν είχαν αυτοί μάνα και πατέρα;
Πως τους καταδικάζουν στην ανηξεριά;

Κι αλήθεια δεν σκεφτήκαν
πως παίζουν με τη ψυχή ενός παιδιού;
Μπορεί να χωρέσει αυτή σε ένα ζύγι
εκτός κι αν γίνεται "εκ του πονηρού"...

Μα εδώ οι γονείς δεν τον σέβονται
μπορεί κάποιος να φωνάξει.
Όμως εμείς ας κάνουμε την προσευχή μας
όλες τις ψυχές να είναι εντάξει...

Την ιδεολογία να φοβάστε...

Τζάκια

Από τη Real News της Κυριακής 6/12/2009 διαβάζω:

Το πρώτο φιλί από τη Λένα

Η κόρη του Αντ. Σαμαρά δεν θα μπορούσε να λείπει από το πλευρό του τη βραδιά του θριάμβου

Η κόρη του νεοεκλεγέντος αρχηγού της Ν.Δ. είναι νέα, όμορφη, έξυπνη και οι γονείς της έχουν αναμφίβολα πολλούς λόγους για να καμαρώνουν για τη 19χρονη κοπέλα. Η Λένα είναι πλέον φοιτήτρια και μάλιστα δευτεροετής, αφού σπουδάζει πολιτικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο City του Λονδίνου. Το 2008 αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών, το ίδιο σχολείο που πριν από πολλά χρόνια είχε τελειώσει και ο πατέρας της. Στο Κολλέγιο πηγαίνει στη Β’ Γυμνασίου και ο μικρός γιος του ζευγαριού, Κωνσταντίνος, ενώ πρόεδρος του Δ.Σ. του Κολεγίου είναι ο Αλέξανδρος Σαμαράς, αδελφός του Μεσσήνιου πολιτικού.

Η Λένα στο σχολείο ήταν συμμαθήτρια με πολλά «επώνυμα» παιδιά, μεταξύ των οποίων και την κόρη του πρωθυπουργού και προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου, Μαργαρίτα - Έλενα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται κι έτσι οι δρόμοι των δύο ανδρών που θα κυριαρχήσουν στο μέλλον στην πολιτική ζωή της χώρας, κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, συναντήθηκαν για ακόμη μια φορά. Οι ίδιοι ήταν στο παρελθόν συμφοιτητές στην Αμερική αλλά και συγκάτοικοι για ένα διάστημα, ενώ, εκτός από συμμαθήτριες, σήμερα οι κόρες τους σπουδάζουν στο Λονδίνο.

Την ημέρα αποφοίτησης της Λένας, η τελετή στο Κολέγιο Αθηνών ήταν εντυπωσιακή, καθώς παρέλασε όλη η κοσμική Αθήνα, μεταξύ των οποίων πολλοί γονείς από τον πολιτικό χώρο. Ανάμεσα στη λίστα των διάσημων συμμαθητών της Λένας βρίσκεται η κόρη του πρώην υπουργού Γιώργου Βουλγαράκη, Παυλίνα, ο γιος του πρώην υπουργού Μιχάλη Λιάπη, Κωνσταντίνος, οι κόρες των πρώην υπουργών Νίκου Χριστοδουλάκη, Ειρήνη, του Χρήστου Βερελή, Ευγενία, και του Γεράσιμου Αρσένη, Αμαλία - Αλεξάνδρα. Στην ίδια χρονιά με τη Λένα ήταν επίσης η κόρη του γνωστού δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, Αννα - Ιόλη, η Μαρίνα Θεοχαράκη, κόρη του γνωστού επιχειρηματία, καθώς και ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, γιος του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου, με τον οποίο μάλιστα ήταν και στο ίδιο τμήμα. Η πιο κολλητή της φίλη ήταν και είναι η Λίλιαν Βιλδιρίδη, της οικογένειας των γνωστών κοσμηματοπωλών. Τα δύο κορίτσια είναι αχώριστες φίλες τα τελευταία 13 χρόνια και οι στιγμές που έχουν περάσει μαζί αποτυπώνονται στη αφιερώσεις τους που περιλαμβάνονται στον «Θησαυρό», στο λεύκωμα δηλαδή που εκδίδει κάθε χρόνο για τους τελειόφοιτους το Κολέγιο Αθηνών. «Στο άκουσμα του ονόματος “Λένα” κλείνω τα μάτια και βλέπω ένα πλατύ χαμόγελο να μ’ αγκαλιάζει, μια ζεστή φωνή να με παρηγορεί, ένα πανέμορφο εύθυμο προσωπάκι να με κάνει να γελάω».

Με αυτά τα λόγια περιγράφει, λοιπόν, τη Λένα η καλύτερή της φίλη, η οποία σκιαγραφεί την προσωπικότητά της όπως εκείνη την έχει ζήσει από το δημοτικό: «Μοναδική, αξιορεπής, ρομαντική, έμπιστη, άψογη, απρόβλεπτη, φιλαράκι, σνομπ, συνεσταλμένη».

Όλοι οι φίλοι της Λένας στο σχολείο, πάντως, μιλούν με τα καλύτερα λόγια για το κορίτσι με τα καταγάλανα μάτια και το σπινθηροβόλο βλέμμα, που, όπως λένε, κρύβει μια «τρέλα που ελάχιστοι γνωρίζουν». Κάνουν λόγο για μια γλυκιά και ζεστή κοπέλα, ένα αθώο και ήσυχο πλάσμα, με το πιο αληθινό χαμόγελο. Σε έναν «άτυπο» διαγωνισμό, μάλιστα, που τα παιδιά «ψηφίζουν» ανάμεσα στους συμμαθητές τους, η Λένα αναδείχθηκε ως η πιο γλυκιά.

Η πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι όλοι οι γόνοι των πρίγκηπων, κόμητων, δόγηδων και δεν ξέρω τι άλλο της ελληνικής κοινωνίας σπουδάζουν στο εξωτερικό. Ναι ακριβώς στα "κολέγια" που δεν επιτρέπουν να λειτουργήσουν στην Ελλάδα και που αποκλείουν από το φτωχό Έλληνα πολίτη. Και φυσικά στη λίστα συμπεριλαμβάνεται κι ο γιος της νυν υπουργού α-παιδείας, για να μην ξεφύγει κανείς από το μαντρί.

Όταν σκέφτομαι ότι αυτοί είναι που θα σώσουν την Ελλάδα μου έρχεται στενοχώρια. Πάντως στην Ελλάδα έχουμε το πιο φεουδαρχικό απολυταρχικό καθεστώς. Αν αναλογιστεί κανείς ότι η θυγατέρα του σημερινού πρωθυπουργού έχει το παγκόσμιο ρεκόρ να είναι δισέγγονη, εγγονή, κόρη, πιθανότατα αδελφή ή ξαδέλφη πρωθυπουργού, αν όχι η ίδια, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί γίνεται συζήτηση στην Ελλάδα για την παιδεία.

Και το πιο γελοίο είναι ότι ο Σαμαράς τους έλεγε ότι δεν είναι από ... τζάκι, όταν είχε από πίσω του όλο το μηχανισμό του Κολεγίου, του πραγματικού κόμματος που κυβερνά την Ελλάδα. Και πήγαιναν από πίσω οι χαχόλοι και έβγαζαν γλώσσα ότι πολεμούσαν τα τζάκια. Ρε αει σιχτίρ από εδώ...

ΥΓ Το κεφάλαιο εκπροσωπείται από το κόκκινο! Έτσι για να την σπάσω στον Αλέκο και την Αλέκα... Αν και ο πρώτος έχει πολύ δουλειά τις τελευταίες μέρες. Πως λέμε, ο μήνας ο παχύς που τρέφει όλους τους άλλους;

Πρόταση για την Αστυνόμευση

Να αποσυρθεί τελείως η Αστυνομία από τους δρόμους και να σταματήσει κάθε είδους δραστηριότητά της.

Δεν είναι δυνατόν να τους στέλνουν για να καταστείλουν ή καλύτερα να χαλιναγωγήσουν τον "κατακανθό" της κοινωνίας μας. Έτσι για να πάρουμε μια γεύση από τον παράδεισο που μας υπόσχεται η "επαναστατημένη" νεολαία μας. Και για να λουστούμε όλα όσα με τόση ζέση υποστηρίζουμε ιδεολογικά.

Κι είναι από τη μια γελοίο κι ανισόρροπο αλλά από την άλλη ανήθικο κι απάνθρωπο να περιμένουμε πότε θα γίνει ένα ατύχημα από αστυνομικό μέσα στον πανικό, για να βγούμε και να μιλήσουμε και να καταδικάσουμε την "αστυνομική βία"...

Ω μέγα προστάτη μας, Χρυσοχοΐδη, τα επεισόδια ήταν την ίδιας έκτασης ή και χειρότερα από πέρσι. Στο γράφω για να μην χαίρεσαι. Όχι επειδή δεν τα έδειξαν τα κανάλια να λέμε ότι δεν έγινε και τίποτε. Γιατί εμείς βλέπεις πιάνουμε και το BBC, αυτό το τρισκατάρατο κανάλι που θέλει την καταστροφή της χώρας. Αλλά βλέπεις η αποτυχία είναι αποτυχία μόνο όταν τη δείξει η τουβλού...

Ασκήσεις

Κάποτε θα πρέπει να σταματήσουμε τις ιδεολογικές ασκήσεις επαναστατικότητας.

Βλάπτουν πολύ σοβαρά τον εγκέφαλο, όταν υπάρχει βέβαια...

Προς "Επαναστάτες"

Τον Ροβεσπιέρο δεν τον έφαγε ο βασιλιάς αλλά οι επαναστάτες φίλοι του...

Επικρατέστερη είναι η εκδοχή ότι ο Ροβεσπιέρος αυτοτραυματίστηκε. Όπως και να έχει, μόλις τσακίστηκε με μια πιστολιά το πηγούνι του "Αδιάφθορου", ο Σαιν Ζιστ κάθισε να τον πιάσουν, ο Κουτόν κύλησε με το αναπηρικό του καροτσάκι και κόντεψε να σκοτωθεί, ο Λε Μπα αυτοκτόνησε, ο αδερφός του, Αυγουστίνος Ροβεσπιέρος τραυματίστηκε πέφτοντας από το μπαλκόνι (δε σκοτώθηκε, γιατί έπεσε επάνω σε δύο ανθρώπους) και ο λαός παρακολουθούσε παγωμένος. Πολλοί άνθρωποι ξεσηκώθηκαν και ζήτησαν την αποφυλάκιση του Ροβεσπιέρου, ο οποίος έμοιαζε πλέον με λαβωμένο αγρίμι. Τελικά, φυλακίστηκε στην Κονσιερζερί, δίπλα από το κελί της Μαρίας Αντουανέτας. Από εκεί έβγαινε κανείς μόνο για καρατόμηση.

Θάνατος

Η εκτέλεση του Ροβεσπιέρου και των συνεργατών του, σε λιθογραφία της εποχής.

Στις 28 Ιουλίου 1794, ημέρα Δευτέρα, ο Ροβεσπιέρος, με τραυματισμένο πηγούνι οδηγήθηκε στο ικρίωμα, μαζί με 21 ακόμα συνεργάτες του. Η διαδρομή με το κάρο, στο οποίο ήταν δεμένος ήταν εξουθενωτική. Παιδιά έριχναν αίμα βοδιού στο σπίτι που έμενε, ένα φτωχικό σπίτι ενός ξυλουργού. Τελικά, πρώτος εκτελέστηκε ο Σαιν Ζιστ. Μόλις ήρθε η σειρά του Μαξιμιλιανού, ο δήμιος θέλησε να κολακεύσει το μαινόμενο πλήθος και έτσι αποφάσισε να αφαιρέσει τον επίδεσμο που συγκρατούσε την κάτω σιαγόνα του Ροβεσπιέρου. Τότε ο Μαξιμιλιανός έβγαλε μια κραυγή . Έπειτα, έλαβε χώρα η εκτέλεση . Το κεφάλι του Ροβεσπιέρου είχε πέσει.

Κι από Ροβεσπιέρους αυτή η χώρα; Να μάτσο...

Δημοσιογράφοι και Πραγματικότητα

Όσοι θυμούνται πέρσι, οι "αδέσμευτοι" "δημοσιογράφοι" είχαν 24ωρη σύνδεση με τα επεισόδια τόσο στην Αθήνα όσο και στη Θεσσαλονίκη.
Φέτος όμως έχει μόνο τον Λάκη τον Γλυκούλη, κι αυτός σε επανάληψη. Κι αφού περάσουν τα "γεγονότα" θα ξαναρχίσει το λιβανιστήρι.
Εγώ όμως θα θυμίσω:

Τίποτα από αυτά που λέει η τουβλού δεν είναι αλήθεια. Αλήθεια είναι τα ακριβώς αντίθετα...

Για τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης δείτε εδώ κι εδώ κι εδώ.

Δόγματα και δογματική

Σήμερα στο κανάλι της Βουλής είχε συνέντευξη με τους Gilbert and George. Εκτός από τα πολλά βαρετά που έλεγαν αναφέρθηκαν και στην πολιτική, λέγοντας ότι υπάρχει διασύνδεση με το παρελθόν, το παρών και το μέλλον κι ότι η τέχνη είναι η έκφραση της πολιτικής, μέσα από την ελευθερία των ανθρώπων (ότι κατάλαβε κανείς γιατί όπως έχουμε ήδη τονίσει η συνοχή της σκέψης και η νοηματική συνεκτικότητα και συνέπεια δεν είναι από τα δυνατά σημεία της πρωτοποριακής τέχνης) κι ότι βρίσκονται σε μια αναζήτηση της αλήθειας.

Κλάιν μάιν που θα λέγαμε κι εμείς εδώ πάνω αρκεί το παραδάκι να ρέει, έστω κι αν χρειαστεί να καταφύγουμε στα πιο έσχατα της ανθρώπινης φύσης για να προκαλέσουμε και να προχωρήσουμε την τέχνη και άρα την ανθρωπότητα, ακόμη πιο πέρα. Ο καθένας βέβαια μπορεί να πιστεύει ότι θέλει και ειλικρινά αναμιγνύομαι με τα περιττώματα, αλλά δεν άντεξα στο υπερμέγεθες της ανοησίας τους.

Τους ρωτάει λοιπόν η δημοσιογράφος αν μπορεί ο άνθρωπος να αναζητήσει και να βρει την ελευθερία του, κι οι δύο απαντούν, σαν δυο πράσινα παπαγαλάκια του Αμαζονίου, ότι μπορεί αυτό να συμβεί σε όλη την κοινωνία εκτός από τα κόμματα, αν θυμάμαι καλά, και την Εκλησία γιατί εκεί κυριαρχεί το ... δόγμα. Μα ανόητοι άνθρωποι μου, που σε σχετικά απλές ερωτήσεις πελαγοδρομείτε, γιατί δεν μπορείτε να ελέγξετε τα πιο απίθανα συμπλέγματά σας, αυτό που εσείς λέτε, ότι δηλαδή στην Εκκλησία δεν υπάρχει ελευθερία γιατί υπάρχει το δόγμα, δεν είναι το ίδιο δόγμα;

Ο σύγχρονος νέος άνθρωπος επαναλαμβάνει εδώ και 250 χρόνια τις ίδιες ερωτήσεις, κάνει τις ίδιες επαναστάσεις και έχει το ίδιο αποτέλεσμα: το τίποτα, το μηδέν. Αυτά, ας πληροφορήσει κάποιος τους "πρωτοπόρους" της τέχνης, ότι είναι ερωτήματα του 1750 κι όχι το 2000. Το μόνο που αλλάζει όταν γίνονται αυτά τα ερωτήματα περί ελευθερίας, είναι η ένταση της απάντησης που δίνεται: συνήθως μετριέται σε εκατομμύρια νεκρούς.

Όμως έχοντας περάσει πλέον η ανθρωπότητα από το απόλυτο του μηδενισμού, στην περίφημη αναζήτηση της αλήθειας, τα μέσα που χρησιμοποιεί είναι ολοένα και πιο αισχρά, ολοένα και πιο απάνθρωπα, ολοένα και πιο θανατηφόρα. Κι αν η προσπάθεια της μετάλλαξης του ανθρώπου μαζικά έχει πλέον εγκαταλειφθεί, γιατί εξυπηρέτησε τον σκοπό της, βρισκόμαστε στην εποχή όπου η μετεξέλιξη του "παλαιού ανθρώπου" σε μια άβουλη οντότητα που ονομάζεται "νέος άνθρωπος" γίνεται πλέον σε ατομικό επίπεδο. Ο δρόμος άνοιξε με τον φασισμό, τον ναζισμό και τον μαρξισμό, έτσι ώστε να γίνει αποδεκτή αυτή η μετάλλαξη πρώτα σε κοινωνικό επίπεδο, για να μπορέσει ο άνθρωπος να μετεξελιχθεί - προσαρμοσθεί ατομικά πιο εύκολα στη "σύγχρονη εποχή". Δεν είναι τυχαίο ότι όλα όσα θεωρούνται πρωτοποριακά σήμερα, πρωτοεφαρμόσθηκαν είτε από τον Λένιν, είτε από τον Χίτλερ σε επίπεδο κοινωνίας, στην απουσία των ανθρώπων της κοινωνίας αυτής.

Είναι μια "σύγχρονη εποχή" όπου η βία λατρεύεται τελετουργικά, όπου η ανθρώπινη ζωή δεν έχει αξία, όπου ακόμη κι η προστασία του περιβάλλοντος έγινε οικόπεδο, καταπατημένο από πράσινους πολιτικούς - νταβατζήδες. Είναι μια "σύγχρονη εποχή" όπου η εξουσία δεν χρειάζεται να έχει καμία ηθική, κι όπου ο ένας προσαρμόζεται στους πολλούς, κι όπου όλα είναι προαποφασισμένα, όπου ο καθένας πρέπει να δηλώνει κάθε στιγμή υποταγή και να κραυγάζει υποτιμιτικά σε όσους τολμούν να έχουν μια αντίθετη άποψη. Είναι μια "σύγχρονη εποχή" όπου υπάρχει ή ασύδοτη λατρεία της νεολαίας, κι ο δαρβινικός πνευματικός ή και σωματικός θάνατος των αδυνάτων δηλαδή των πιο ηλικιωμένων αλλά και των βρεφών ή και των παιδιών. Είναι μια "σύγχρονη εποχή", τέλος, όπου πρωτοπορία της τέχνης θεωρούνται οι κοπρολάγνοι κι εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να ανεχθούμε να καθυβρίζουν αυτό που εμείς θεωρούμε ιερό κι όσιο, ενώ ταυτόχρονα δεν έχουμε το δικαίωμα να μην αποδεχτούμε την ύβρη τους. Είναι μια "σύγχρονη εποχή" όπου οι εξυμνητές των κοπρολάγνων πρωτοπόρων θα πρέπει να δίνουν με κάθε αφορμή το στίγμα, ότι αυτοί πλέον έχουν μεταλλαχθεί στους νέους ανθρώπους της "σύγχρονής εποχής".

Ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε... Και θα δηλώνουμε πάντα την ανυπακοή μας σε αυτό το σχέδιο... Άλλωστε είναι και κακόγουστο και βρωμοκοπά...

Σφραγισμένα χείλη

Πρόσφατα είδα την ταινία The Reader ή Σφραγισμένα χείλη στα ελληνικά του Stephen Daldry, με πρωταγωνιστές την Kate Winslet, τον Ralph Fiennes και του David Kross στους βασικούς ρόλους.

Στη μεταπολεμική Γερμανία, ο 15χρονος Michael Berg (David Kross) θα γνωρίσει τα μυστικά του έρωτα από την κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερή του Hanna Schmitz (Kate Winslet). Η σχέση τους, που θα χαρακτηριστεί από τη συνήθεια του πιτσιρικά να της διαβάζει βιβλία κλασσικής και σύγχρονης λογοτεχνίας (εξ ου και «Reader»), θα τελειώσει το ίδιο αιφνίδια όπως άρχισε. Μερικά χρόνια αργότερα ο ασκούμενος δικηγόρος, πλέον, Michael (Ralph Fiennes) θα έρθει στην αίθουσα του δικαστηρίου αντιμέτωπος με μία τρομερή αποκάλυψη για το παρελθόν της πρώην αγαπημένης του, που κρατά από την εποχή που εκείνη υπηρετούσε στα Ες-Ες. Δεν εχει τόσο σημασία η βασική ιστορία της ταινίας, όσο το τέλος της.

Σε αυτό το τέλος η βασική ηρωίδα της ταινίας, έχοντας εκτίσει μια άδικα μεγάλη ποινή φυλάκισης για τα εγκλήματα που διέπραξε στο Άουσβιτς, αυτοκτονεί την τελευταία βραδιά πριν την αποφυλάκισή της, αφήνοντας τα χρήματά της στη μοναδική Εβραία που επιβίωσε από τα χέρια της. Κι εκεί για εμένα βρίσκεται η κορύφωση της ταινίας.

Ο δικηγόρος, φίλος της ηρωίδας, αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει την κληρονομιά και παραδίδει ένα μεταλλικό κουτί με τα χρήματα στην Εβραία που επιβίωσε. Όμως εκείνη, ενώ κρατά το χωρίς αξία μεταλλικό κουτί, δεν κάνει αποδεκτά τα χρήματα, ενώ ήδη γνωρίζει ότι η κάτοχός τους πλήρωσε δυσανάλογα για τα εγκλήματά της οικιοθελώς, λέγοντας:

- Αν αποδεχτώ τα χρήματα, θα είναι σαν να της συγχωρώ κι εγώ δεν θέλω να το κάνω.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν αυτή η φιλοσοφία μη συγχώρεσης ειναι η κυρίαρχη στους μετά το ολοκαύτωμα Εβραίους. Φυσικά και δεν πρέπει να ξεχασθούν τα εγκλήματα των Ναζί, αλλά και των υπολοίπων εναντίον τους, αλλά αυτή η έλλειψη συγχώρεσης είναι ακόμη πιο τρομακτική. Γιατί ξεπερνά τη διαχωριστική γραμμή που βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας και που χωρίζει το καλό από το κακό και που αν την περάσεις προς τη μεριά του κακού δεν είναι δυνατόν να γυρίσεις ποτέ πίσω.

Πως είναι δυνατόν, γνωρίζοντας την ειλικρινή μεταμέλεια της υπευθύνου για την εξόντωση της οικογένειας σου, κι αφού έχει πληρώσει κι εκείνη με τη ζωή της αυτή την πράξη να μην μπορείς να τη συγχωρήσεις. Προσοχή όχι να το ξεχάσεις αλλά να το συγχωρήσεις, για να μπορέσεις να το ξεπεράσεις κι εσύ ο ίδιος προσωπικά; Τι άλλο θα έπρεπε να γίνει για να έρθει η συγχώρεση; Κι είναι άραγε εφικτό να ζεις με τέτοιο μίσος; Τι είδους άνθρωπος γίνεσαι;

ΥΓ Οι γυμνές σκηνές της καλλίπυγου Winslet θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, έτσι ώστε να είναι δυνατό να αναδειχθεί η ταινία γι' αυτό που είναι: μια εξαιρετική ταινία, κι όχι ένα ηδονοβλεπτικό έργο.

Κουτουπιές

Για το θέμα Κουτούπη δύο πράγματα μπορεί να υπάρχουν.
1. Ή δεν ήξεραν τι έκαναν και διορίζουν όποιον να είναι.
2. Ή γνωρίζαν πολύ καλά τι έκαναν και διορίσαν για να ξεδιορίσουν.

Γιατί πως να εξηγήσεις ότι ο μόνος "μη κομματικός", λέμε τώρα, αποσύρθηκε εντός 24ώρου;

ή με άλλα λόγια:

Τον κουτούπωσαν

Tου Στεφανου Κασιματη

Η υπόθεση με τον απομακρυνθέντα ειδικό γραμματέα για τις ΔΕΚΟ Ανδρέα Κουτούπη (την επομένη της γιορτής του μάλιστα...) είναι απλή. Ενθερμος αντιπασόκος ο Κουτούπης είπε να κάνει μια πλάκα και συνέβη το αδιανόητο: η πλάκα του βγήκε και τον επέλεξαν για γραμματέα! Τα υπόλοιπα τα φαντάζεσθε... Τότε όμως γιατί βιάστηκαν να τον επιλέξουν οι αρμόδιοι της κυβέρνησης για την επιλογή; Επειδή αν δεν προκύψει έστω ένας γενικός γραμματέας με προέλευση πέραν του ΠΑΣΟΚ, το εγχείρημα της πρόσκλησης θα έχει πάει στον βρόντο: δεν θα έχει ανταποκριθεί στις προδιαγραφές του. Ας καλούσαν μόνον όσους συνδέονται με το ΠΑΣΟΚ να υποβάλουν βιογραφικά και όχι τους πάντες ανεξαιρέτως! Εντούτοις, εκτός των όσων είχε γράψει στο Facebook ο Α. Κουτούπης, το πρόβλημά του ήταν το γεγονός ότι είχε ανοίξει σελίδα στο Facebook. Διότι με αυτό το πράγμα ασχολούνται κυρίως οι εξής κατηγορίες: Πιτσιρικάδες, που ακόμη δεν έχουν καμιά σημασία. Γκόμενες με αυτεπίγνωση του ρόλου τους. Απελπισμένοι πολιτευτές. Μεσήλικοι οικογενειάρχες, που ελπίζουν να «ανακυκλώσουν» παλιές φιλενάδες. Κανονικά θα έπρεπε να αποκλείεται αυτομάτως από τη διαδικασία επιλογής γραμματέων όποιος έχει σελίδα στο Facebook...