Λόγια του Βάσλαβ Χάβελ

Τη στιγμή που ο άνθρωπος ξεκίνησε να θεωρεί τον εαυτό του την πηγή του ύψιστου νοήματος του κόσμου και το μέτρο του παντός, ο κόσμος άρχισε να χάνει την ανθρώπινη διάστασή του κι ο άνθρωπος άρχισε να χάνει τον έλεγχο του κόσμου.

Εάν ο κόσμος πρέπει να αλλάξει για το καλύτερο ας ξεκινήσει με μια αλλαγή στην ανθρώπινη συνείδηση, στην έλλειψη ανθρωπισμού του σύγχρονου ανθρώπου.

Ακόμη και μια πράξη ήθους που δεν έχει καμιά ελπίδα ενός άμεσου και ορατού αποτελέσματος μπορεί σταδιακά κι έμμεσα με την πάροδο του χρόνου να αποκτήσει πολιτική σημασία. (Γράμμα στον εκτοπισμένο πρόεδρο του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας Αλέξανδρου Ντούμπσεκ (Αύγουστος 1969) )

Η τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου δεν είναι ότι ξέρει ολοένα και λιγότερο για το νόημα της ζωής, αλλά ότι αυτό τον απασχολεί ολοένα και λιγότερο. (Γράμματα στην Όλγα (1988))

Ο άνθρωπος στην κυριολεξία είναι καρφωμένος – όπως ο Ιησούς Χριστός στον σταυρό Του – σε ένα πλέγμα παράδοξων. Ισορροπεί ανάμεσα στο βάσανο να μην ξέρει ποια είναι η αποστολή του και στη χαρά του να τη φέρει σε πέρας, ανάμεσα στην ανυπαρξία και στην έντονη ολοκλήρωση. Και σαν τον Χριστό, είναι στην πραγματικότητα νικητής εξαιτίας των ηττών του.