Ριζοσπάστης ή Καθημερινή: βρείτε τη διαφορά.

Μην κουράζεστε δεν υπάρχει απολύτως καμία. Διαβάζω από τον Ριζοσπάστη:

Η ζητιάνα

(Μυθιστορία)

Απόφαγαν κι απόπιαν και πριν αυτή αποχωρήσει, εκείνος της είπε με φωνή βαθιάς υπευθυνότητας κι αντρίκειας αυτοκριτικής, «φτιάξε Ρηνιώ μου ένα καινούριο βιογραφικό και δώσ' το μας... λάθος μας ήτανε που σε διαγράψαμε». Εκείνη βάσταξε τα τελευταία του λόγια βάλσαμο στην επαναστατική της ψυχή και πετώντας στα ουράνια από ευτυχία έφτασε στο φτωχικό της. Σαν άνοιξε την πόρτα βρήκε τα παιδιά της να καμαρώνουν και τα δυο μπρος στο παλιό καθρέφτη. «Μαμάκα, ήρθαν κάποιοι σύντροφοί σου απ' το ΚΚΕ. Η οργάνωση μας έστειλε δώρο αυτά τα δύο μπουφάν. Και για σένα μαμά αφήσανε αυτό το φάκελο». Η Ρηνιώ με χέρια ιδρωμένα από αγωνία άνοιξε το φάκελο. Βρήκε μέσα 250 ευρώ κι ένα διπλωμένο λευκό χαρτί Το ξεδιπλώνει και διαβάζει. «Συγνώμη συντρόφισσα».

Της

Καλής ΓΚΕΛΜΠΕΣΗ-ΓΚΙΟΥΝΗ

Διαβάζω από την Καθημερινή:

Για την Ελλάδα, τώρα!

Tου Στεφανου Κασιματη

Ο Γιάννης Μπουτάρης (αναμφισβήτητος σταρ της εκδήλωσης) δεν διέψευσε τους φίλους του: Ορθολογιστής και πρακτικός, περιορίστηκε στα συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετώπισε όταν παρέλαβε το «βασίλειο του Παπαγεωργόπουλου» και στις λύσεις που έδωσε σε αυτά. Το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού στο τέλος της ομιλίας του έδειξε ότι η μονότονη εκφορά δεν εμπόδισε την ουσία των λόγων του να περάσει στο κοινό.

Κανείς δεν χειροκρότησε τον επόμενο ομιλητή Κ. Χατζηδάκη, ο οποίος έφθασε με μισή ώρα καθυστέρηση - αφού προηγουμένως, κατά πληροφορίες μου, είχε προσπαθήσει να ματαιώσει ευσχήμως την συμμετοχή του. Η ομιλία του ήταν ένα νερόβραστο συνονθύλευμα κοινοτοπιών, επαρκώς γαρνιρισμένο με τις επίσημες κομματικές θέσεις. Ξεχώρισε από τους άλλους ομιλητές μόνον κατά το ότι κατάφερε να προσκαλέσει στο κοινό εκδηλώσεις εκνευρισμού και ενόχλησης. «Μπήκαμε στην Ευρώπη χωρίς ευρωπαϊκή λογική», μας είπε και αναρωτήθηκα γιατί δεν φροντίζει τουλάχιστον να έρχεται στην ώρα του! (Θα ήταν μια ένδειξη ότι η γνώση του της ευρωπαϊκής νοοτροπίας δεν περιορίζεται στο ύψος του μισθού των ευρωβουλευτών...) «Χρειάζεται αλήθεια», μας προέτρεψε αργότερα και άκουσα κάποιον δίπλα μου να ψιθυρίζει: «Αν η αλήθεια είναι τόσο ξενέρωτη, άσε καλύτερα...»

Επιφυλακτικό ήταν το κοινό και με την Αννα Διαμαντοπούλου (η παινεμένη υπουργοπούλα της στήλης...), αλλά θα ήμουν άδικος αν δεν αναγνωρίσω ότι κέρδισε πλήρως τις εντυπώσεις του κοινού με την παρρησία της. Χειροκροτήθηκε σε εννέα σημεία της ομιλίας της, μανιωδώς μάλιστα όταν επανέλαβε παλαιότερη πρόταση της, ότι οι υπουργοί της «κυβέρνησης σωτηρίας» θα έπρεπε να μην μετάσχουν στις επόμενες εκλογές, ώστε να κάνουν τη δουλειά τους απερίσπαστοι από το πολιτικό κόστος. Αθελά της κατάφερε καίριο πλήγμα κατά του Κ. Χατζηγάκη (ο οποίος έκτοτε είμαι βέβαιος ότι προσπαθεί να λησμονήσει την Κυριακή 22 Ιανουαρίου...) όταν, εκ παραδρομής, τον είπε «κύριο Θεοδωράκη» και συνέχισε χωρίς να διορθώσει, καθώς δεν είχε συνειδητοποιήσει το λάθος της. Το πρόσωπο του Κ. Χατζηδάκη πήρε μια έκφραση συνοφρυωμένης απορίας, τελείως ακίνδυνης όμως, όπως εκείνη που παίρνει το πρόσωπο ενός μωρού όταν του παίρνεις από τα χέρια ένα επικίνδυνο αντικείμενο που ετοιμάζεται να το βάλει στο στόμα του.

Στη συζήτηση που ακολούθησε τις ομιλίες, τη φωτιά άναψε η καίρια παρέμβαση του Στέφανου Μάνου: «Αν τα πιστεύετε αυτά», είπε απευθυνόμενος στον τέως και τη νυν υπουργό, «τότε πρέπει να παραιτηθείτε από τα κόμματά σας, αλλιώς αμφισβητώ την αξιοπιστία σας. Αν μάλιστα πιστεύετε ότι αυτά μπορείτε να τα πετύχετε μέσω των κομμάτων σας, τότε αμφισβητώ την ευθυκρισία σας». Το κοινό επιδοκίμασε ενθουσιωδώς. «Τι πετύχατε εσείς φεύγοντας από το κόμμα σας», τον ρώτησε αργότερα η υπουργός. «Κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια», της απάντησε.

Εν τούτοις, οι ίδιοι άνθρωποι που ενθουσιάστηκαν από τον Στ. Μάνο ήταν εκείνοι που μετά το πέρας της εκδήλωσης δήλωναν γοητευμένοι με τις θέσεις της κ. Διαμαντοπούλου...

Ακόμη κι ένας αναγνώστης του δημοτικού καταλαβαίνει την ομοιότητα σκέψης των 2 συγγραφέων, βγαλμένων από το ίδιο πλυντήριο, συγγνώμη σχολείο σκέψης...